Op een mooie dag als vandaag hooguit een handvol mensen tegengekomen in ons favoriete park. Onbegrijpelijk maar wel leuk, zo een no mans parc.

 

Na een opkuis begin deze maand, valt er niet veel meer te beleven... of toch wel: prei, een half perceel pastinaken die eruit moeten en aardpeer.

 

Een recept uit dit heerlijke boek. De ingrediënten van het lopende deel heb ik hier direct gehalveerd omdat anders teveel is. Hoewel, die chocoladeblokjes zijn lekker bij een tas koffie dus laat je maar eens goed gaan.

Nodig
Voor het krokante deel van de moelleux:
125gr boter
125gr chocolade
2 eieren
2 eierdooiers
50gr suiker
50gr bloem
Voor het lopende deel van de moelleux
50gr chocolade
25gr water
Verder: fijngemalen amandelen en pistache-ijs

Zo gemaakt:
Smelt voor het lopende deel de chocolade en leng aan met water tot het zo vloeibaar is als chocoladesaus. Giet is kleine ijsblokvormen en zet in de diepvriezer. Zo blijft het hart van de moelleux ook na het bakken lopend.
Smelt voor het krokante deel de chocolade met de boter. Klop de eieren met de suiker en spatel er nadien voorzichtig de gesmolten chocolade/boter en gezeefde bloem door. Zet op een koele plaats.

Verwarm de oven op 220graden. Bekleed 4 grote ringen met bakpapier. Ik denk dat alu wegwerp makkelijk is omdat je ze erna uit kunt snijden. Giet een deel van beslag erin, leg er de bevroren chocoladeblok in en vul verder aan.
Bak 6 à 7 minuten in een oven op 220graden.

Werk je bord af met pistache-ijs en wat amandelkruim.

Een recept uit De Primeurs maar de pastinaak vervangen door pompoen en wat spek bijgevoegd.

Nodig voor 4 personen:
300gr haikido pompoen 
2 Spaanse uien
1 teentje knoflook
25gr boter
1 EL bloem
1 liter kippenbouillon
16 scampi
100gr gebakken spekblokjes
2 cl olijfolie
1 dl room
versgemalen peper en zout

Zo gemaakt:
Schil en snij de pastinaak, ui en look in kleine stukken. Smelt de boter en stoof ze erin. Strooi en de bloem over en bevochtig met de bouillon. Zet er een deksel op en laat een uur zacht sudderen. Mix ze en kruid.
Bak het spek kort en leg op huishoudpapier. Pel de scampi en verwijder het darmkanaal. Bak ze kort in olie en kruid.
Leg het spek op een hoopje, giet er de soep rond. Leg de scampi er bovenop en werk af met room.

 

Ik hou wel van speciale combinaties en deze is er zeker één van.

Nodig voor 4 personen als voorgerecht:
12 sint-jacobsvruchten
200gr bloedworst (bio delhaize)
1 kleine (haikido) pompoen van +-1 kg
5 pijpajuintjes
80gr gerookt spek
boter
50ml aceto balsamico
25gr suiker
peper en zout van de molen

Zo gemaakt: kook de balsamico met de suiker tot een siroop. Niet te dik want bij afkoelen wordt hij nog dikker.
Wikkel de pompoen in aluminium en zet hem zoals hier in de oven. Bij kleinere exemplaren is op voorhand doorsnijden eigenlijk niet nodig.
Haal het vruchtvlees eruit en pureer met wat boter, peper en zout.
Snipper de uien fijn. Snij de bloedworst in plakken van 1 cm dik. Bak ze in een weinig olie, schep ze uit de pan en bak er vervolgens het spek in. Wanneer het spek bijna uitgebakken is, voeg je de uitjes toe en opnieuw de bloedworst. Hou warm.
Dep de coquilles droog en bak ze aan elke kant 1 minuut goudbruin op een hoog vuur in antikleefpan.
Verdeel de pompoencrème over de borden, schik er de coquilles en worst en uitjes/spek bij en werk af met enkele druppels of een streepje acetosiroop.

 

Het eerste en hopelijk niet laatste boek van de winnaars van Mijn Restaurant. Claudio Dell'Anno en Gaëlle Six begonnen als jongste koppel aan de alom bekeken vtm-reeks Mijn Restaurant!, maar zijn ondertussen uitgegroeid tot het populairste horecakoppel van Vlaanderen! Dat ze nog veel meer in hun mars hebben dan het hoofd te bieden aan topchef Peter Goossens en dat ze een heel eigen visie hebben, bewijzen de twee youngsters met een eigen kookboek.
In Dell'Anno geeft Claudio 45 heel haalbare recepten prijs, die telkens genspireerd zijn op eerlijke, dagverse producten. Gaëlle doet talrijke tips van de hand voor jonge restaurateurs en om thuis het beste van jezelf te geven als je gasten hebt. Samen doen ze hun verhaal van Mijn Restaurant! 2009.

Een boek op te koesteren met recepten zoals ik ze graag heb: simpel, eerlijk en knap. Juist we moeten er zéker nog eens gaan eten.
Dell'Anno, De Oude Dekenij, Sint Maartenskerkhof 8, 8500 Kortrijk, 056/293821

 

Boelekewis is een sfeervol landhuis in de nabijheid van het Provinciaal Domein van Huizingen. Het is een ontmoetingsplaats voor mensen die houden van de heerlijke streekgerechten en het familiale karakter.
Hoe graag ze ook op restaurant gaan, kindvriendelijkheid wordt altijd geapprecieerd. En zo is het er ook: Drama Queen en Stoere Vent kregen onmiddellijk een kleurplaat van EETiKET! waar ze hun gangen op konden gaan.

De kaart is om u tegen te zeggen, van slaatjes over slcampi's, grillades waaronder befaamde ribbekes, vis, mosselen,...en alles is supervers. De kindjes kozen uit de kinderschotellijst gaande van ribbekes, over mosselen, vol-au-vent tot steak uiteindelijk voor het streekgerecht: witte pens met appelmoes en puree.

Man koos voor het streekgerecht karbonade met Geuze en ik voor een heerlijke américain van de chef.
En we dronken er natuurlijk Oude Kriek en Oude Geuze 3 Fonteinen bij.

Alleen al voor de overweldigende keuze in Geuze en Kriek zou je er moeten langsgaan.

Prijs/kwaliteit is Boelekewis in zijn categorie een topper, erg vlotte bediening en ruime parking en leuk decor. We waren net geen €60 kwijt. In totaal jawel. Een adres waar je ons zeker nog zal vinden.

Boelekewis, Alsembergsesteenweg 856, 1653 Huizingen 02/380.44.14

Als achterkleinkind van een chocolatier uit de Marollen en hét Brussels koesterend als 'mijn dialect' ben ik verknocht aan onze hoofdstad.
Met de kindjes gezellig lang ontbijten zij zonder wij met bubbels in de Pain Quotidien, nadien slenteren op de zondagse antiekmarkt op de Grote Zavel; bij Flamant binnengaan 'ja ja alleen binnengaan'; genieten van en bij Marcolini; een Grote Markt met weinig toeristen, Manneken Pis, de lift naar de Marollen...

'En ja, we moeten dat meer doen' zo'n dagje Brussel. Afgesproken !

En uiteindelijk toen het deeg aan het rijzen was , gingen de hemelsluizen weer dicht en kreeg ik zelfs een zonnetje. Uit 'curieuzeteit' haalde ik een pastinaak boven om te kijken hoe het ermee zat. En daar kwam uit de grond: mijn witte goud. Ik kan je zeggen dat ik een geweldige glimlach op mijn gezicht had. In tegenstelling tot het vorige moestuinjaar een succes. Ik heb meteen de helft van het perceel geoogst.

Ik had een tiental rijen staan. Voor mij geen wortels meer in de moestuin, ik haal ze wel bio in de winkel.

Pastinaak is absoluut mijn lievelingsgroente. Kruidig, pittig, zoeterig, recht uit de grond. De pastinaak, een vergeten smaak, vitamines voor morgen.
Wat is jouw lievelingsgroente en waarom ?

Inspiratie nodig voor deze heerlijke groente ?

Gebakken pastinaak met honing en rozemarijn

Pastinakensoep

Puree van pastinaak

Ik wou vandaag - met de belofte als 'beste dag van de week' - eigenlijk aan de winterschoonmaak van tuin en moestuin beginnen. Tot na een uur - net voldoende voor het opruimen van het tomatenperceel - de hemelsluizen weer open gingen. Ik zocht dus maar een andere bezigheid en geef toe: wat is er gezelliger dan koekjes bakken ?

Nodig voorongeveer 60 koekjes
175 g rietsuiker
110 g suiker
225 g ongezouten boter, op kamertemperatuur
2 eieren, losgeklopt
1 kl vanille-extract
450 g zelfrijzende bloem
1 kl bakpoeder
½ kl baksoda (natriumbicarbonaat)
50 ml melk
zout
versiering naar keuze: nootjes, stukjes chocolade,…

Zo gemaakt:
Klop met de mixer de suiker en de boter tot een witte, luchtige massa. Roer er de eieren en het vanille-extract door.
Zeef de bloem met het bakpoeder, de baksoda en ½ kl zout boven de kom en roer ze door het boter-eimengsel terwijl u er de melk in een straaltje bij giet. Kneed tot een zacht deeg dat niet aan de handen plakt. Voeg eventueel wat bloem toe.
Verdeel het deeg in twee delen en rol ze elk tot een worst of een platte worst zoals bij mij van zo'n 30 cm lang. Wikkel in huishoudfolie en laat 2 uur hard worden in de koelkast of vries een portie in*
Verwarm de oven voor op 200gr. Haal het deeg uit de koelkast, verwijder de folie en snij het in plakjes van 1/2 cm dik. Leg ze op de bakplaat, iets van elkaar af want ze zakken een beetje uit in de oven. Werk af naar keuze. Ik deed er wat amandelpoeder en nog wat rietsuiker op voor een krokante bite.
Bak de koekjes 6 à 8 minuten in de oven. Laat ze 2 minuten afkoelen op de bakplaat en dan verder op een rooster.

* Het deeg voor deze koekjes blijft 4 dagen goed in de koelkast, zodat je elke dag een portie verse koekjes voor bij de koffie of thee of voor 't plezier kan afbakken. In de diepvriezer kan je het deeg een maand bewaren.

Alweer té lang geleden! Volgens het recept  maar deze keer met Grimbergen Triple. Lekker met puree en sla.

Nodig voor 4 personen:
3 EL rode curry
een brikje cocosmelk
12tal scampi
2 kipfilets in blokjes
wokgroentjes uit Delhaize

Zo gemaakt: bak de curry aan en voeg de kokosmelk toe. Voeg er de op voorhand gebakken scami, kip en groenten bij. Snel en hot én lekker met naan brood. 

Op weg naar Pellenberg waar we mijn mama gaan bezoeken die de zoveelste robocop prothese heeft gekregen. Deze keer in een elleboog...

Stoere Vent: 'Moma - mijn mama, springlevend - dat was uw mama hé'
Ik: 'ja dat is mijn mama'
Stoere Vent: 'en nu wordt die oud hé' Euh... excuseer! Niemand ziet er beter uit voor haar leeftijd dan mijn mama
Ik: 'ah vind je?'
Stoere Vent: 'ah ja, da's 't leven hé'

Neen jammer genoeg géén bang gehad gisterenavond... Same moment, a year later.

 

 

Stoere Vent roept vanop 't toilet: 'Mama, Drama Queen heeft niet doorgetrokken'
Drama Queen vanuit de zetel 'jaweeeeeeeeeel'
Stoere Vent nog steeds vanop 't toilet: 'Niet waar want er ligt nog een papiertje in 't toilet'
Drama Queen nog steeds vanuit de zetel : 'jaweeeeeeeeeel'
Ik: 'Niet liegen hé of je gaat naar de hel en dat is daar heel warm' LOL
Drama Queen doodserieus en nog steeds vanuit de zetel: 'ik heb dat wel graag warm'

Dit recept maar met Haikido pompoen ipv wortelen.

De restaurantgids GaultMillau geeft sterrenchef Sergio Herman van het restaurant Oud Sluis in het Nederlandse Sluis 20 op 20. Nog nooit eerder kreeg een chef in de Benelux van GaultMillau het maximum van de punten. GaultMillau beoordeelt restaurants op basis van de culinaire kwaliteit maar ook omgeving, bediening en entourage. Volgens de gids is de keuken van Sergio Herman dus absolute top. Beter dan 20 op 20 kan moeilijk al geeft Herman zelf vaak te kennen dat er altijd ruimte is voor verbetering. Hij werd vorig jaar door GaultMillau al uitgeroepen tot Chef van het Jaar. Zijn Duitse vakgenoten riepen hem onlangs uit tot beste chef-kok van de wereld. In zijn keuken werkt hij met de allernieuwste technieken. 'De evolutie in onze keuken zal nooit stoppen. Elke dag zijn we bezig met het perfectioneren van de vorige dag.'

De top 3 blijft in België onveranderd: hier blijft Peter Goossens de koning van de Gault Millau want zijn Hof van Cleve in Kruishoutem houdt voor de zevende keer op rij 19,5 op 20. Daarna volgen de Comme chez Soi en de Sea Grill, beide met een score van 19 op 20. Nieuwe stijgers zijn Danny Horseele uit Lissewege en Bartolomeus uit Heist- aan-Zee.
Roger Van Damme van Het Gebaar is de chef van het jaar. Hij is patissier en wordt geroemd om zijn onberispelijk bereide producten en zijn moderne technieken. Hij kreeg 18 op 20. Bij de jonge topchefs worden Thierry Theys van Nuance in Duffel en Damien van Der Hoeven van Le Coriandre in Brussel bekroond. Gastvrouw van het jaar is volgens GaultMillau Caroline Claeys van Rascasse in Kapellen. Restaurant De Pastorie van chef Carl Wens in Lichtaart heeft het mooiste terras van het jaar. De Refter van Geert Van Hecke in Brugge is de beste brasserie en Clandestino van Wouter Van der Vieren in Haasdonk is het beste groenterestaurant. Potiron in Kasterlee van chefkok Dirk Ver Heyen is bekroond tot het meest kindvriendelijke groenterestaurant.

Bistro Refter is de brasserie van de driesterrenchef Geert van Hecke. Ze ligt in het verlengde van zijn De Karmeliet. Refter is een verwijzing naar die van de karmelietenorde. Verstopt achter een grijze gevel met een gekleurde tegelwand stap je langs twee onopvallende glazen deuren binnen in het rijk Van Hecke.

We zijn, zoals vaak als we ergens komen, de eerste gasten. We mogen een tafel kiezen en ik kies eentje met zicht recht op de open keuken. Tegen half één zit het er drie kwart vol en dat blijft ook zo.

Het interieur is vrij strak maar de kleuren zijn dat niet: oranje en lichtbruin. Het opvallendst zijn de tegelmuren, ontworpen door Benoît Van Innis, vooral bekend van zijn poëtische en licht vervreemdende tekeningen. De muren worden afgewisseld met schermen van houten latjes, waarachter je de open keuken kunt raden. Grappig zijn ook de matzwarte lampen aan de zoldering, allemaal verschillend van vorm. Gelukkig valt er veel licht binnen via de hoge ramen die uitgeven op een terras dat in verbinding staat met De Karmeliet via een knap terras. Jammer dat het herfst is.

We starten met een aperitief. Man neemt een porto en ik een frisse Vin du Bugey, een mousserende rosé. Een aperitief maison is er niet. We krijgen er onmiddellijk enkele hapjes en 2 soorten lekker brood bij.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

We krijgen vriendelijk het menu voorgesteld en mogen voor €35 kiezen uit een voor- en hoofdgerecht waarvoor je voor sommigen tot €15 supplement moet betalen én een dessert, kaas of koffie. Daarnaast zijn er enkele suggesties en een menu op basis van zuurkool en munster. Het marktmenu bestaat uit hoofd- en nagerecht.De kaart die onmiddellijk in drie talen is, toont dat hier duidelijk sprake is van een brasseriekeuken die ook de talrijke toeristen wil aantrekken.
Op de kaart staan enkele Vlaamse klassiekers zoals gelakeerd buikspek met een salade van witloof, jong haantje op het spit gebakken, seizoensgroentjes, aardappelmousseline en champignonsaus, … Bij de voorgerechten vinden we jonge makreel gemarineerd in een infusie van oosterse kruiden; vissoep; een gratin van mosselen met venkel en spinazie, zes oesters uit Grevelingen +€5; op de plancha gebakken nieroogkreeftjes met curry van zoete aardappel met koriander en chorizo +€10 of vier kleine hoofdgerechtjes (makreel, gratin van mosselen, gebakken langoustines) +€15 wat eigenlijk veel extra is. Bij de hoofdgerechten de klassieke américain; vis volgens het marktaanbod; geplette aardappel met handgepelde Zeebrugde garnalen en gepocheerd ei; ossenstaart gereserveerd als parmentier met knolselderpuree en salade van spitskool; op de plancha gebakken St-Jacobsnoten en witte pens, lardo, risotto van pompoen +€5; peper van hertekalf met gekonfijte appeltjes, knolselderpuree +€5; en een Iers tussenribstuk met sjalot, gratin dauphinois en groene boontjes +€10.
Man kiest voor de suggestie garnaalkroketten en ik voor de wildterrine met ganzenlever en hazelnoten met een chutney van vijgen van de kaart. Man is niet in de wolken van de kroketten die volgens zijn ontleding maximum 3 garnalen per kroket tellen. De smaak is er wel. De terrine is zoals een terrine moet zijn: smeuïg maar de portie is enorm voor een voorgerecht.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De wijnen: per fles of prijsvriendelijk per glas, niets tussenin. We kiezen per glas voor een meer dan correcte rode Zuid-Afrikaanse Eerste Hoop 2007 van Cabernet Sauvignon met een zachte afdronk €7,5.

Als hoofdgerecht kiezen we beiden voor schorsvel (onglet) met frietjes en een krokante salade en een béarnaise van pickels.In plaats van de salade krijgen we verse mayonaise en pas na lang wachten en vragen volgt één potje sla. Saignant, zoals gevraagd, is het vlees ook niet. De béarnaise is zeer licht. De fritten in een énorme portie op het bord gekieperd doen denken aan ons bedrijfsrestaurant. Refter dus…

Om af te sluiten verkiezen we een dessert boven de kaas. Hier is keuze tussen een vijftal mogelijkheden waaronder dame blanche, appeltaart, … Man neemt een crème brulée en ik kies een Panna cotta met peren. Beiden zeer lekker. We sluiten af met een koffie.

De bediening ? De gastheer, de zoon van, loopt een beetje afwezig en – sorry - boertig rond. Het bedienend personeel is vriendelijk, discreet en in zwart/grijs gekleed.

De rekening van het menu met aperitief, water, wijn, koffie leverde ons €107 op. Prijs/kwaliteit is Refter wel ok maar het hoofdgerecht viel wat tegen. Ook de presentatie doet de naam Refter alle eer aan. Als je deze brasserie vergelijkt met Museumbrasserie is de keuze snel gemaakt. Vooral als je het totaalplaatje bekijkt: bediening, interieur en uiteraard eten, want daar komen we tenslotte voor. Refter zal het eerder moeten hebben van Brugse zakenlui, nieuwsgierigen (zoals wij wàren) en toeristen dan van ons.

Refter, Molenmeers 2, 8000 Brugge, reservatie enkel telefonisch 050/444900