30-11-16

1st ultra trail Olne-Spa-Olne 2016 73,06km 2350D+

 

Voor alles, aan mijn kinderen: beëindig waaraan je begint en vooral als het over het realiseren van je dromen gaat. Die vele kilometers samen, de ‘ga maar mama we bijven wel even alleen’ trainingen en al die momenten van steun vaak zonder veel woorden – zoals jullie handen op mijn schouders vanop de achterbank toen ik in tranen huiswaarts reed en wanhoopte na de Trail des Hautes Fagnes - hebben me vandaag zoveel kracht en vleugels gegeven.

Aan mijn man ‘always and anywhere’ bedankt voor je geduld - want met mij is dat meer dan nodig - je steun, nederig en zonder teveel woorden, om sinds maanden voorrang te geven aan mijn trainingen, terwijl je zelf binnen drie weken een ultra hebt van … 160km. Sport drijft ons vaak mentaal en fysiek kilometers uit mekaar... maar brengt ook ook samen. We verliezen mekaar in onze passies en vinden mekaar er ook in terug. Wij zijn echt wel  'partners in crime'...

Aan mijn familie, de moedigste van allemaal mijn mama en haar vriend, mijn broer en schoonzus,… gewoon: bedankt om er te zijn, vooral in de aanloop van deze ultra. Aan jullie twee die ik enorm mis: Bolle en Pepe… ik ben er zeker van dat jullie gedurende die hele periode altijd bij me waren… Aan mijn vriendin N.… onmogelijk zonder je vriendschap…

Aan de Darth Vadors: bedankt voor jullie vriendschap en aanmoedigingen. In het bijzonder aan S. en A. om dit geweldige universum van trail en jullie goede raad, twijfels en vragen met mij te hebben gedeeld, in de makkelijke maar vooral in de moeilijkste momenten. Jullie zijn… net als ik echte machos ;-)

Bedankt G. om zo tevreden te zeggen ‘amai er is werk aan vandaag’ toen ik vaak nog met haken en ogen aanéén hing. Je bent niet enkel een uitzonderlijk osteopaat die mijn *** lijf elke keer herstelde maar je hebt ook de gave mijn mentale batterijen op te laden door te luisteren, te motiveren en nederig onder de indruk te zijn van alle zottigheid die ik uithaal met mijn lijf.

Bedankt E. van Watermolensport in Overijse voor het super schoenen advies. Je bent ongelofelijk.

Ik kan mijn omgeving - mijn team - NOOIT voldoende bedanken. Zonder jullie is doen wat ik doe onmogelijk. Voor mijn familie en vrienden, bedankt voor de steun, het geduld, omdat jullie me moesten ‘verdragen’ in real life of in de virtuele wereld en vooral probeerden om mijn obsessieve tijdsbesteding naar dit doel te begrijpen. Weet dat het voor mij - tijdens de twee voorbije jaren dat ik deze ultra voorbereidde - vaak een moeilijke zoektocht was in het vinden van een balans tussen de honderden momenten met familie of vrienden die ik moest opofferen, de cosy zetel of het bed tot 9u… en het behouden van mijn focus.

Vanaf het prille begin dat mijn twee Krav Maga coaches en vrienden S. en M. het hadden over die ultra-trail Olne-Spa-Olne heeft die me niet meer losgelaten. Ik hou simpelweg niet van ‘makkelijk’… ik had even goed van een marathon naar een trail van 45 of 50 km kunnen gaan maar neen… ik wou een objectief dat me de schrik aanjoeg en er zeker van zijn dat ik mijn biertje en actieve recuperatie bij de aankomst echt wel verdiend had ;-)

Mijn fysieke maar vooral mijn mentale reserves onder nul na de marathon van Antwerpen was het moeilijkste om mijn resterende doel voor 2015 te herzien: proberen de marathon van Berlijn tot een goed einde te brengen en die ultra verzetten van 2015 naar 2016. En toen was het plots 29 november 2015… mijn marathonman ging zijn eerste ultratrail lopen… dé OSO 2015 zonder - behalve een trail van 33km - specifieke voorbereiding. Hij - die lopen in de modder haatte - finishte de 67,88km na 9h15min in de gutsende regen: nederig en vastberaden in alles wat hij onderneemt.

En toen was het mijn beurt… ik ging mijn doel niet enkel bereiken aan de finishlijn van OSO 2016. De schoon- en moeilijkheid en de beloning lagen op de weg van de eerste trainingen tot aan de finish.  Leren wie ik ben en waartoe ik in staat was. En er was serieus wat werk aan de winkel. 

Ik en vooral mijn benen hadden nood aan kilometers en kilometers. Dit mocht niet al teveel problemen opleveren gezien ik sinds december 2013 van het ene marathonschema in het andere rol…

Ik moest switchen van beton naar bospaden, eenzaamheid en natuur… dan weer naar beton en massa’s voor zoon  zijn eerste 20km van Brussel, mijn vierde 42,195km tijdens de Great Breweries Marathon de week nadien en de trainingen met dochter voor haar 20km in 2017… om nadien tijdens de zomer zoveel mogelijk te herbronnen in de bossen… .

Ik had nood aan specifieke trail trainingen, hoogtemeters en de jacht op mijn demonen en angst voor knieblessures in de afdalingen was definitief geopend…

Ik had nood aan trails en nog meer trails… de modderige Z’Amoureux, als stand-in voor mijn gekwetste vriend A. tijdens de Bosses, de bevestigende helft van wat S. en mij te wachten stond Spa-Olne op 4u10, de Fantômes 33km die te technisch twijfel zaaide gedurende 7u28, de Hautes Fagnes 39km 6u35 waar ik amper zelfvertrouwen uit haalde, en de laatste test de 28km van Brussel met daags ervoor 22km die me een enorme mentale boost gaven …

Ik moest leren doseren op een heel andere manier als tijdens een marathon, durven stappen wanneer noodzakelijk en lopen als het weer kon.

Ik moest vooral mijn minst ontwikkelde spier trainen: mijn mentale spier…'Was het moeilijk?’ Oh ja, ik heb verschillende keren gefaald, en dan nog ? Je behaalt geen enkel doel met de twee vingers in de neus: ik ben bang geweest van die 70km, ben het kotsbeu geweest, ik heb gehuild, getierd, ik heb getwijfeld, ik heb in tranen gewanhoopt, ik heb angsten overwonnen en kritieken over traagheid, excessen, fanatiek enthousiasme naast me neer moeten leggen… Nul-tolerantie tegenover immer negatieve mensen, de energievreters,… die hun ‘twijfeldieven’ in mijn hoofd deden jagen op mijn dromen. Ze hebben verschillende maskers ‘engel en duivel’, proberen je als een virus te verdelgen en je te veranderen in een incompetente twijfelaar. Ik heb volgehouden zonder hen en zeer bewust de keuze gemaakt in welke pijn ik wou voelen: die om mijn doel te bereiken zonder angst voor mislukking en niet de pijn die me ging achtervolgen met de spijt van het niet te doen. Proberen geen spijt te hebben van de zaken die we niet doen, maar vooral geen spijt hebben van wat we niet durven doen, de risico’s die we niet durven nemen, de dromen die we niet achtervolgen… je ging me nooit horen zeggen ‘had ik maar’… gelijk in welke fysieke of mentale toestand ik vaak was…

Maar die droom overmeesterde me al sinds veel te lange tijd om hem te laten vallen…Ik ben er trouwens van overtuigd dat het lopen van een ultra geen keuze was maar dat deze droom…dit doel… mij gekozen heeft.

En toen brak dé dag aan…

De nacht in B&B Xhawirs was gevuld met slapeloosheid.

7 uur… Richting Hall Omnisport te Froidbermont waar S. en ik als twee gepensioneerden ;-) in april nog met een bus van de TEC naar Spa werden gebracht om… al lopend terug te komen.

Olne-Spa-Olne is zonder enige twijfel de referentie op vlak van Belgische trails met bovendien een hartelijke organisatie. Je raakt als het ware aan de geschiedenis van trail. Net als het verhaal van de kip en het ei of Olne-Spa-Olne en trail weet je niet goed wie eerste was...

De 31ste editie… Vandaag geen bus maar een vertrek voorzien om 8u, fris (4 graden), mist, miezer en grijze hemel. Mijn man en de kinderen waren er. Tijd voor een laatste dikke knuffel met tranen in mijn en hun ogen. En dan naar de start waar ik me heel erg eenzaam voelde naast S., A., A., P. en in die massa. Alleen met mijn mentale spier en mijn fysieke reserves. De start van de muziek greep me op onbeschrijfelijke manier naar de keel. In gedachten bij mijn familie en vrienden en dan probeerde ik me te concertreren en het gehoopte verloop van deze lange dag te overlopen.

Het aftellen begon… En dan na het startsignaal en ‘bonne chance à tous’ vertrok ik om mijn zintuigen te testen, te geven wat ik te geven had, zonder onderhandelen en vooral zonder me te sparen. Een rustige start, rustig maar enthousiast. De start was bevrijdend, alle opgestapelde verwachtingen en angsten verdwenen als sneeuw voor de zon waar mijn fysieke en mentale toestand nog ten top waren.

Aan de eerste bevoorrading in Banneux aan de 15de kilometer na een pikante helling ('daar molo' had coach gezegd) verschikkelijk last van rechter hamstring en achillespees.

Kilometers volgden mekaar op maar leken niet meer op mekaar. Nadien volgden de uren mekaar op maar leken niet meer op mekaar. Een landschap dat niet anders deed dan stijgen en dalen en stijgen… 

Aan de tweede bevoorrading rond km 33 stonden mijn man en kinderen. Én mijn mama, haar vriend én Marcel als verrassing. Tranen in de ogen! De opwarming zat erop. De boost die ze me halverwege gaven zou me de volgende kilometers dragen tot de 3de (48) en 4de (63) bevoorrading.

Na km 45 begon mijn lichaam te protesteren… verkrampt, naar adem snakkend eiste het te stoppen… mijn mentale spier zag wat er reste maar nooit het einde….  Ik sleepte mijn verleden in stilte verder met slechts één doel: aankomen… S.  ik herhaalde tijdens de allermoeilijkste momenten enkel: ‘in 2016 ben je een jaar sterker'.  De breuk met het eerste deel van de trail was brutaal. Het woord ultra vervulde zijn betekenis in alle opzichten.

Maar in mijn hoofd was de overgang gemaakt: zal deze ultra voor mij een prachtige veldslag zijn tegen mezelf waar barrières zullen sneuvelen over wat mogelijk is? Waarom? Hoe? Al deze vragen bleven reeds veel te lang zonder antwoord. Of zal deze trail enkel moeite en veel pijn kosten, een enkele reis naar het diepste van mezelf waar ik me had gezworen nooit meer heen te gaan ? Maar doorgaan en lopen in de voetsporen van mijn vrienden en mijn man ...

Aan bevoorrading nr 3 (km 48) in Onneux zat het hoofd weer super want ik wist dat er 'maar' 22km overbleven. Niet te lang gebleven: beetje cola, water en eten aanvullen en nog een dame overtuigen verder te gaan. Ook dat is trail. 

En dan… de zonsondergang bewonderen vooraleer in de eenzame nacht te duiken. Nog vele uren gaan in Petzl modus en... verloren lopen in de nacht: niet zo fijn maar gelukkig was er Topo Gps. Lange pijnlijke helling af en weer op en weer in af. Maakt er deel van uit.  Mijn Garmin roept vanaf km 60 'batterij bijna leeg' (teveel van ene scherm naar andere - maar houdt tot km 67... verder met Endomondo)

De laatste bevoorrading rond km 63 werd open gehouden door mijn team en Philip een super gast van de organisatie. Daar had ik mezelf een slok bier beloofd. La Céleste gemengd met cola. Een engeltje dat op je tong plast. Daar ook snel weer vertrekken vergezeld door zoon voor de laatste 7km.

Ik heb momenten gekend van intense vreugde toen ik de vrijwilligers, onbekenden en vooral mijn supporters zag tijdens het lange parcours, in mijn hoofd weergalmden hun aanmoedigingen als strijdkreten voor wat nog moest volgen, ik heb me al lopend vrij en leeg gevoeld;  ik heb die kleine comfortabele momenten gekoesterd van een zalig nederig gevoel in mijn hoofd, de behulpzaamheid van andere traillopers, een feestelijke bevoorrading met een ‘lekkere’ gel, een Tuc…., en natuurlijk meer dan ooit afgezien tijdens zeer zeer moeilijke momenten van pijn, diep in mijn reserves gravend,…. maar het zijn enkel zij die tot op de bodem gaan die de som ervan gepresenteerd krijgen aan de finish. 

Op 500 meter van de finish hoorden zoon en ik in het midden van de velden een micro in de verte ‘kijk daar twee lampen, maar neen dat is een auto, maar neen heb jij al eens een auto zo zien lopen, allééééé, encore,…‘ Magisch! 

Aan die finish werd ik na vele vele uren en 73km (verloren lopen heeft zo zijn voordelen) opgewacht door mijn team… de finish overlopen samen met mijn kinderen… op 'You Never Walk Alone' versie 3 Tenoren (een andere CD wou Spotify de hele dag niet spelen)... tranen van geluk en trots, vermengd met een overweldigende vermoeidheid, boordevol onverklaarbare emoties maar begrepen door zij die hetzelfde deden en doen als ik: verder gaan dan ze ooit dachten te kunnen gaan. Er zijn vele momenten geweest die al lopend waren zoals de metafoor van het leven, psychisch onder nul en toch verder gaan, zelfs na 8 uur lopen en nog 5 uur te gaan…mentale veerkracht… geweldig! 

15232250_10211364277562324_8135657109177181077_n.jpg

Bedankt aan iedereen van de organisatie Courir Pour Le Plaisir! Proficiat aan alle deelnemers want aan de start staan van een ultra is al magisch, laat staan aan de finish. Mega respect voor mijn vrienden. 

Én 4 UTMB punten zijn de onze lol. 433 finishers op 620 aan de start dus jammer genoeg hebben velen moeten opgeven. 

En toen de nacht viel over Olne overviel de leegte me, vol ongelofelijke herinneringen en hun levenslessen. De terugweg werd zeer emotioneel.

Ik besefte plots door vandaag het risico te nemen té ver te gaan, ik nu weet hoe ver ik kan gaan. En zij die me waarschuwden dat ‘trop teveel is’ en ik teveel op het spel zette door zo diep in mijn reserves te graven en over mijn limieten te gaan door 'extreme' sport te beoefenen, bevestig ik graag dat hun argumenten gefundeerd waren, en kan ik niet verwijten dat ze ergens wel gelijk hadden… indien ze zouden begrijpen wat een geweldige inspiratiebron en verrijking op fysiek en vooral mentaal vlak deze ultra en sport in het algemeen is voor mij. De eerste minuut die ik met Start to Run aan één trek kon lopen op 14 juni 2012 maakte van mij een loper, mijn eerste marathon op 5 oktober 2014 te Brussel maakte van mij een ‘marathonner’ en Olne-Spa-Olne 2016 maakt van mij een ‘ultra-trailer’. Die holle 'titels' betekenen niets voor mij... Maar die onvergetelijke momenten en de bijhorende emoties zal ik mijn hele leven meedragen. Lange afstanden lopen heeft me geleerd door te gaan, ook op de moeilijkste momenten, stap per stap, zonder bang te zijn voor een nieuwe start. Ik kan je verzekeren dat als je iets over jezelf wil te weten komen je dat zeker zal doen door te trainen voor en het lopen van… 1 minuut, 5km, 10km, 20km, een marathon of een ultratrail. Want, gelijk de afstand die je loopt, gelijk aan welke snelheid, het is altijd de kortste weg naar jezelf, zonder ook maar énige plaats te laten voor een uitgesproken ego.  

 

Coach… ‘een jaar sterker’… zalig ! 

Een jaar geleden was er veel anders (om dan maar te zwijgen over vijf jaar geleden). Als ik erop terugkijk ben ik verbaasd hoe dat jaar me veranderd heeft. 2016…Een ongelofelijk mooi jaar is bijna ten einde… rest me mijn man te steunen voor zijn 160km Bello Gallico en een maand actieve recuperatie en dan… volgende doelen. Het belangrijkste zal het begeleiden van onze dochter zijn voor de 20km van Brussel. 

Om te eindigen waarmee ik begonnen ben…. Het allerbelangrijkste… Als je je kinderen graag ziet, neem je ze zoals ze zijn, met al hun eigenaardigheden… Ze leren me dat het omgekeerde ook geldt. Ze vinden het ‘geweldig cool en normaal’ een ‘bizarre zotte niet zoals de anderen’ mama te hebben die zulke dingen onderneemt. Ze zeggen dat je gedurende heel je leven je hart moet volgen en jezelf moet zijn… Op adem komen… een traan wegslikken, glimlachen…. en tegen jezelf zeggen dat je op de goede weg bent. 

Ik zie jullie graag.

Een kleine anekdote van de dag na de ultra.  Tijdens het avondeten vertelt  zoon me schoorvoetend… denkende dat ik me ging kwaad maken: “mama weet je nog aan km 67 toen de batterij van je Garmin de geest gaf , je Endomondo opzette en je iPhone in je zak stak… dat je op een bepaald moment vroeg ‘zeg hoeveel kilometers nog, check eens op je Garmin?’ en dat ik geantwoord heb ‘oeps ik weet het niet ze staat in miles’ maar dat was gelogen… ik wou niet dat je wist dat het nog lang was met de extra 3 km die je gedaan had” … goed wetende dat ik op dat moment al niet meer in kilometers kon tellen, laat staan in miles heb ik nadien niet meer gevraagd hoe lang nog… Mijn ket is ongelofelijk: hij heeft nu al begrepen dat alles in het hoofd zit…

09:45 Gepost in Bougeren | Commentaren (0) |  Facebook |