One Life Live It !

Top Bouvier des Flandres, mijn beste vriend. Ik mis hem nog, elke dag...

Afscheid van Uncas... nu al zes jaar geleden.
Uncas, zes jaar staat je gedenksteen in onze tuin en je urne hier op het bureau aan de pc onder een hele resem foto's. Het lijkt wel of het gisteren was dat we je zachtjes lieten inslapen, hier bij ons thuis. Je blafte je favoriete dierenarts nog een warme welkom, maar rechtkomen ging niet meer. Je was op, je leefde op pijnstillers, we hadden alles geprobeerd, en nog is dat geen troost, nu nog steeds niet. Ik denk elke dag aan je, je zotte kuren, je koppige karakter, hoe lief en zot je was, hoe fars je was in de tuin, mijn lieve poekiboy. De kindjes weten heel goed wie je bent en wie je was. Als ze een bouvier zien, roepen ze 'dat is precies Uncas' ja precies... maar zo eentje als jij zullen we nooit meer hebben. Zelfs nu vragen af en toe nog mensen 'ah waar is Uncas, is hij er niet bij ?' ...
Hier nog eens wat zes jaar geleden verscheen, om je nooit te vergeten

‘Tot straks Pouki-boy, maateke, braaf zijn hé’
‘Dada Unka, wawa, doe dodo’
Uncas
‘Pouki’ ‘Joske’ ‘Gizmo’ de Land Rover bouvier,
30 juni 1996 - 27 mei 2006
Een lege plaats in ons huis, onze tuin, onze Defender en in ons hart
Vandaag thuis ingeslapen, van zijn pijn verlost, Uncas wordt gecremeerd in het dierencrematorium in Boom, nadien zoals hij steeds was: voor altijd bij ons.

Lord, how long have I got to keep on running,
Seven hours, seven days or seven years?
All I know is, since you've been gone
I feel like I'm drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feel like I'm drowning,
Drowning in a river.
I wish that I could hold you
One more time to ease the pain,
But my time's run out and I got to go,
Got to run away again.
Still I catch myself thinking,
One day I'll find my way back here.
You'll save me from drowning,
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feels like I'm drowning,
Drowning in the river.
Lord, how long must this go on?
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Eric Clapton – River of Tears

Aan de vrienden van Land Rover Ownersclub
"Beste vrienden,
Hoeveel steun we hier vinden is niet onder woorden te brengen. Het gebaar van TRex tart alle verbeelding... Onze Uncas en wij zijn daar zo ongeloofelijk dankbaar voor. Zo hard dat hij waakte over ons, zo waakt hij nu over jullie. 't Is nog allemaal heel erg moeilijk en pijnlijk voor ons, maar hij is uit zijn lijden verlost. Ik heb hem zaterdag met de def naar Boom gebracht, hij zat zo graag in zijn creme-glace hard top. Donderdag ga ik hem halen, ik zal blij zijn dat hij terug bij ons is. Hij overleefde al 2 jaar prostaattumor, ze gaven hem toen nog 3 maanden. Maar hij vocht... nu zat vol artrose en ontsteking in achterste poten en heupen. Aan zo een leven had hij weinig. Hij is altijd zo goed voor ons geweest, té goed... een goede sporthond en een goede familiehond. Ik wou niet dat hij verder zo moest afzien... 't Is heel heel erg zwaar... hij was mijn eerste 'kind'. Uncas verliezen is een hoofdstuk afsluiten... ik kocht hem in mijn laatste jaar aan de univ. 2 jaar later leerden 'we' Man kennen, samen zoveel meegemaakt, hij redde ons leven van een CO-vergiftiging, zoveel wedstijden samen gespeeld, zoveel hondenshows, geen denken aan zonder hem op verlof te gaan, zoveel mensen leren kennen dankzij hem, hij was er in die moeilijke periode van 3 jaar niet zwanger geraken, ging toen elke dag mee naar ziekenhuis in auto, maakte alle tegenslagen draaglijker met zijn onnozel doen, was bij me toen ik 3 maanden moest platliggen, was bij de bevallingen zelfs mee in auto op parking  , een lieve vriend voor Stoere Vent en Drama Queen...Kortom: hij was er ALTIJD voor ons. Nu waren wij er voor hem... en jullie allen samen met ons. Bedankt ! Dit zullen we niet gauw vergeten. "

En vandaag nog, vragen mensen achter je... een indrukwekkende hond was je, veel te braaf en zot. Blij en dankbaar kijk ik terug naar de tijd dat we samen waren.

Top Bouvier des Flandres, mijn beste vriend. Ik mis hem nog, elke dag...

Afscheid van Uncas... nu al vijf jaar geleden.
Uncas, vijf jaar staat je gedenksteen in onze tuin en je urne hier op het bureau aan de pc onder een hele resem foto's. Het lijkt wel of het gisteren was dat we je zachtjes lieten inslapen, hier bij ons thuis. Je blafte je favoriete dierenarts nog een warme welkom, maar rechtkomen ging niet meer. Je was op, je leefde op pijnstillers, we hadden alles geprobeerd, en nog is dat geen troost, nu nog steeds niet. Ik denk elke dag aan je, je zotte kuren, je koppige karakter, hoe lief en zot je was, hoe fars je was in de tuin, mijn lieve poekiboy. De kindjes weten heel goed wie je bent en wie je was. Als ze een bouvier zien, roepen ze 'dat is precies Uncas' ja precies... maar zo eentje als jij zullen we nooit meer hebben. Zelfs nu vragen af en toe nog mensen 'ah waar is Uncas, is hij er niet bij ?' ...
Hier nog eens wat vijf jaar geleden verscheen, om je nooit te vergeten

‘Tot straks Pouki-boy, maateke, braaf zijn hé’
‘Dada Unka, wawa, doe dodo’
Uncas
‘Pouki’ ‘Joske’ ‘Gizmo’ de Land Rover bouvier,
30 juni 1996 - 27 mei 2006
Een lege plaats in ons huis, onze tuin, onze Defender en in ons hart
Vandaag thuis ingeslapen, van zijn pijn verlost, Uncas wordt gecremeerd in het dierencrematorium in Boom, nadien zoals hij steeds was: voor altijd bij ons.

Lord, how long have I got to keep on running,
Seven hours, seven days or seven years?
All I know is, since you've been gone
I feel like I'm drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feel like I'm drowning,
Drowning in a river.
I wish that I could hold you
One more time to ease the pain,
But my time's run out and I got to go,
Got to run away again.
Still I catch myself thinking,
One day I'll find my way back here.
You'll save me from drowning,
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feels like I'm drowning,
Drowning in the river.
Lord, how long must this go on?
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Eric Clapton – River of Tears

Aan de vrienden van Land Rover Ownersclub
"Beste vrienden,
Hoeveel steun we hier vinden is niet onder woorden te brengen. Het gebaar van TRex tart alle verbeelding... Onze Uncas en wij zijn daar zo ongeloofelijk dankbaar voor. Zo hard dat hij waakte over ons, zo waakt hij nu over jullie. 't Is nog allemaal heel erg moeilijk en pijnlijk voor ons, maar hij is uit zijn lijden verlost. Ik heb hem zaterdag met de def naar Boom gebracht, hij zat zo graag in zijn creme-glace hard top. Donderdag ga ik hem halen, ik zal blij zijn dat hij terug bij ons is. Hij overleefde al 2 jaar prostaattumor, ze gaven hem toen nog 3 maanden. Maar hij vocht... nu zat vol artrose en ontsteking in achterste poten en heupen. Aan zo een leven had hij weinig. Hij is altijd zo goed voor ons geweest, té goed... een goede sporthond en een goede familiehond. Ik wou niet dat hij verder zo moest afzien... 't Is heel heel erg zwaar... hij was mijn eerste 'kind'. Uncas verliezen is een hoofdstuk afsluiten... ik kocht hem in mijn laatste jaar aan de univ. 2 jaar later leerden 'we' Man kennen, samen zoveel meegemaakt, hij redde ons leven van een CO-vergiftiging, zoveel wedstijden samen gespeeld, zoveel hondenshows, geen denken aan zonder hem op verlof te gaan, zoveel mensen leren kennen dankzij hem, hij was er in die moeilijke periode van 3 jaar niet zwanger geraken, ging toen elke dag mee naar ziekenhuis in auto, maakte alle tegenslagen draaglijker met zijn onnozel doen, was bij me toen ik 3 maanden moest platliggen, was bij de bevallingen zelfs mee in auto op parking  , een lieve vriend voor Stoere Vent en Drama Queen...Kortom: hij was er ALTIJD voor ons. Nu waren wij er voor hem... en jullie allen samen met ons. Bedankt ! Dit zullen we niet gauw vergeten. "

En vandaag nog, vragen mensen achter je... een indrukwekkende hond was je, veel te braaf en zot. Blij en dankbaar kijk ik terug naar de tijd dat we samen waren.

Uncas, vier jaar staat je gedenksteen in onze tuin en je urne hier op het bureau aan de pc onder een hele resem foto's. Het lijkt wel of het gisteren was dat we je zachtjes lieten inslapen, hier bij ons thuis. Je blafte je favoriete dierenarts nog een warme welkom, maar rechtkomen ging niet meer. Je was op, je leefde op pijnstillers, we hadden alles geprobeerd, en nog is dat geen troost, nu nog steeds niet.

Ik denk elke dag aan je, je zotte kuren, je koppige karakter, hoe lief en zot je was, hoe fars je was in de tuin, mijn lieve poekiboy. Stoere Vent en Drama Queen weten heel

goed wie je bent en wie je was. Als Stoere Vent een bouvier ziet zegt hij 'is precies Uncas' ja precies... maar zo eentje als jij zullen we nooit meer hebben. Zelfs nu vragen af en toe nog mensen 'ah waar is Uncas, is hij er niet bij ?' ...

Hier nog eens wat vier jaar geleden verscheen, om je nooit te vergeten.

Uncas, bijna drie jaar staat je gedenksteen in onze tuin en je urne hier op het bureau aan de pc onder een hele resem foto's. Het lijkt wel of het gisteren was dat we je zachtjes lieten inslapen, hier bij ons thuis. Je blafte je favoriete dierenarts nog een warme welkom, maar rechtkomen ging niet meer. Je was op, je leefde op pijnstillers, we hadden alles geprobeerd, en nog is dat geen troost, nu nog steeds niet. Ik denk elke dag aan je, je zotte kuren, je koppige karakter, hoe lief en zot je was, hoe fars je was in de tuin, mijn lieve poekiboy. Stoere Vent en Drama Queen weten heel goed wie je bent en wie je was. Als Stoere Vent een bouvier ziet zegt hij 'is precies Uncas' ja precies... maar zo eentje als jij zullen we nooit meer hebben. Zelfs nu vragen af en toe nog mensen 'ah waar is Uncas, is hij er niet bij ?' ...
Hier nog eens wat drie jaar geleden verscheen, om je nooit te vergeten

 

 

 

 

‘Tot straks Pouki-boy, maateke, braaf zijn hé’
‘Dada Unka, wawa, doe dodo’
Uncas
‘Pouki’ ‘Joske’ ‘Gizmo’ de Land Rover bouvier,
30 juni 1996 - 27 mei 2006

Een lege plaats in ons huis, onze tuin, onze Defender en in ons hart
Vandaag thuis ingeslapen, van zijn pijn verlost, Uncas wordt gecremeerd in het dierencrematorium in Boom, nadien zoals hij steeds was: voor altijd bij ons.

Lord, how long have I got to keep on running,
Seven hours, seven days or seven years?
All I know is, since you've been gone
I feel like I'm drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feel like I'm drowning,
Drowning in a river.
I wish that I could hold you
One more time to ease the pain,
But my time's run out and I got to go,
Got to run away again.
Still I catch myself thinking,
One day I'll find my way back here.
You'll save me from drowning,
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feels like I'm drowning,
Drowning in the river.
Lord, how long must this go on?
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.

Eric Clapton – River of Tears

 

 

"Beste vrienden,
Hoeveel steun we hier vinden is niet onder woorden te brengen. Het gebaar van TRex (steen hierboven) tart alle verbeelding... Onze Uncas en wij zijn daar zo ongeloofelijk dankbaar voor. Zo hard dat hij waakte over ons, zo waakt hij nu over jullie. 't Is nog allemaal heel erg moeilijk en pijnlijk voor ons, maar hij is uit zijn lijden verlost. Ik heb hem zaterdag met de def naar Boom gebracht, hij zat zo graag in zijn creme-glace hard top . Donderdag ga ik hem halen, ik zal blij zijn dat hij terug bij ons is. Hij overleefde al 2 jaar prostaattumor, ze gaven hem toen nog 3 maanden. Maar hij vocht... nu zat vol artrose en ontsteking in achterste poten en heupen. Aan zo een leven had hij weinig. Hij is altijd zo goed voor ons geweest, té goed... een goede sporthond en een goede familiehond. Ik wou niet dat hij verder zo moest afzien... 't Is heel heel erg zwaar... hij was mijn eerste 'kind'. Uncas verliezen is een hoofdstuk afsluiten... ik kocht hem in mijn laatste jaar aan de univ. 2 jaar later leerden 'we' Man kennen, samen zoveel meegemaakt, hij redde ons leven van een CO-vergiftiging, zoveel wedstijden samen gespeeld, zoveel hondenshows, geen denken aan zonder hem op verlof te gaan, zoveel mensen leren kennen dankzij hem, hij was er in die moeilijke periode van 3 jaar niet zwanger geraken, ging toen elke dag mee naar ziekenhuis in auto, maakte alle tegenslagen draaglijker met zijn onnozel doen, was bij me toen ik 3 maanden moest platliggen, was bij de bevallingen zelfs mee in auto op parking  , een lieve vriend voor Stoere Vent en Drama Queen...Kortom: hij was er ALTIJD voor ons. Nu waren wij er voor hem... en jullie allen samen met ons. Bedankt ! Dit zullen we niet gauw vergeten. "
 

5 jaar geleden, op 5, 6 en 7 september 2003, we waren na 3 jaar medische lijdensweg eindelijk heel pril, pas een vijftal weken, zwanger. We genoten van een rustig 4x4 LRclubweekend in het prachtige Marcenterra. Samen met Uncas, want ook toen gingen we zonder onze 'kleine' niet op verlof. Altijd en overal zwijgzaam en waakzaam aanwezig.

Marcanterra nodigt uit om z’n fauna en flora te ontdekken en om je te tonen hoe economische activiteiten konden ontwikkeld worden met respect voor de natuur.
Marcenterra, 1.200 ha groot, is een waardevol natuurgebied waar in totale harmonie met de prachtige omgeving onder begeleiding van gidsen prachtige 4x4 uitstappen kunnen gemaakt worden. 

En vandaag... dag op dag vijf jaar later, een heel speciaal gevoel, trekken Man en ik, samen met Stoere Vent, waar we zolang op gewacht hebben, voor de 'tweede' keer naar Marcanterre.

Vijf jaar...wat vliegt de tijd...Ondertussen heeft Stoere Vent er bijna drie jaar geleden een onverwachte maar o zo gewenste Drama Queen zus bij, is Uncas er al meer dan twee jaar niet meer, is Dumbo vervangen door Bonavonture.

Het laatste weekend van augustus sliep Stoere Vent voor de eerste keer 'gelijk dechten' in een tent in de tuin, in zijn eigen slaapzak en op zijn thermarest. De avonden nadien heb ik nog vaak mogen horen 'mama ik slaap beter in de tent dan in mijn bed' (yeah right, ook al heeft hij gelijk)

 

foto: Wim en Ria kennel van 't Hangijzer

Gisteren kreeg ik het trieste nieuws dat de grootvader van Uncas* de fantastische Hosky (WW'95 CH NED LUX B D VDH Hosky Lio de la Marvelyse HD tc) op 1 juli zachtjes is ingeslapen. Hij werd 15 jaar en 7 maanden. Ik wens Ria en Wim veel sterkte met dit enorme verlies. Hij heeft veel achtergelaten via zijn bloedlijn, maar momenteel is er enkel plaats voor verdriet.

foto: Wim en Ria kennel van 't Hangijzer

foto: One Life

Zoals dr André Le Lann het zei: 'Il n'y a qu'un seul Bouvier des Flandres, c'est le BON… et qu'il soit le plus beau possible'. Nooit heb ik een mooiere én betere Bouvier gezien dan Hosky. Even knap als zijn vader INT CH B D S89B S91T BS VDH Brasil Donna van 't Hangyzer IPO2 HD lp.

Uncas, bijna twee jaar staat je gedenksteen in onze tuin en je urne hier op het bureau aan de pc onder een hele resem foto's. Het lijkt wel of het gisteren was dat we je zachtjes lieten inslapen, hier bij ons thuis. Je blafte je favoriete dierenarts nog een warme welkom, maar rechtkomen ging niet meer. Je was op, je leefde op pijnstillers, we hadden alles geprobeerd, en nog is dat geen troost, nu nog steeds niet. Ik denk elke dag aan je, je zotte kuren, je koppige karakter, hoe lief en zot je was, hoe fars je was in de tuin, mijn lieve poekiboy. Stoere Vent en Drama Queen weten heel goed wie je bent en wie je was. Als Stoere Vent een bouvier ziet zegt hij 'is precies Uncas' ja precies... maar zo eentje als jij zullen we nooit meer hebben. Zelfs nu vragen af en toe nog mensen 'ah waar is Uncas, is hij er niet bij ?' ...
Hier nog eens wat twee jaar geleden verscheen, om je nooit te vergeten

‘Tot straks Pouki-boy, maateke, braaf zijn hé’
‘Dada Unka, wawa, doe dodo’
Uncas
‘Pouki’ ‘Joske’ ‘Gizmo’ de Land Rover bouvier,
30 juni 1996 - 27 mei 2006

Een lege plaats in ons huis, onze tuin, onze Defender en in ons hart
Vandaag thuis ingeslapen, van zijn pijn verlost, Uncas wordt gecremeerd in het dierencrematorium in Boom, nadien zoals hij steeds was: voor altijd bij ons.
T, C, E en V

Lord, how long have I got to keep on running,
Seven hours, seven days or seven years?
All I know is, since you've been gone
I feel like I'm drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feel like I'm drowning,
Drowning in a river.
I wish that I could hold you
One more time to ease the pain,
But my time's run out and I got to go,
Got to run away again.
Still I catch myself thinking,
One day I'll find my way back here.
You'll save me from drowning,
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.
Drowning in a river.
Feels like I'm drowning,
Drowning in the river.
Lord, how long must this go on?
Drowning in a river,
Drowning in a river of tears.

Eric Clapton – River of Tears

"Beste vrienden,
Hoeveel steun we hier vinden is niet onder woorden te brengen. Het gebaar van TRex (steen hierboven) tart alle verbeelding... Onze Uncas en wij zijn daar zo ongeloofelijk dankbaar voor. Zo hard dat hij waakte over ons, zo waakt hij nu over jullie. 't Is nog allemaal heel erg moeilijk en pijnlijk voor ons, maar hij is uit zijn lijden verlost. Ik heb hem zaterdag met de def naar Boom gebracht, hij zat zo graag in zijn creme-glace hard top . Donderdag ga ik hem halen, ik zal blij zijn dat hij terug bij ons is. Hij overleefde al 2 jaar prostaattumor, ze gaven hem toen nog 3 maanden. Maar hij vocht... nu zat vol artrose en ontsteking in achterste poten en heupen. Aan zo een leven had hij weinig. Hij is altijd zo goed voor ons geweest, té goed... een goede sporthond en een goede familiehond. Ik wou niet dat hij verder zo moest afzien... 't Is heel heel erg zwaar... hij was mijn eerste 'kind'. Uncas verliezen is een hoofdstuk afsluiten... ik kocht hem in mijn laatste jaar aan de univ. 2 jaar later leerden 'we' Man kennen, samen zoveel meegemaakt, hij redde ons leven van een CO-vergiftiging, zoveel wedstijden samen gespeeld, zoveel hondenshows, geen denken aan zonder hem op verlof te gaan, zoveel mensen leren kennen dankzij hem, hij was er in die moeilijke periode van 3 jaar niet zwanger geraken, ging toen elke dag mee naar ziekenhuis in auto, maakte alle tegenslagen draaglijker met zijn onnozel doen, was bij me toen ik 3 maanden moest platliggen, was bij de bevallingen zelfs mee in auto op parking  , een lieve vriend voor Stoere Vent en Drama Queen...Kortom: hij was er ALTIJD voor ons. Nu waren wij er voor hem... en jullie allen samen met ons. Bedankt ! Dit zullen we niet gauw vergeten. "

Deze mooie wensen kreeg ik uit Nederland. Niets speciaals zal u denken. Doch de hond erop betekent veel voor mij. Deze bouvier is de grootvader van mijn lieve farse Uncas (30/6/1996 - 27/5/2006). Hij is de geweldige WW'95 CH NED LUX B D VDH Hosky Lio de la Marvelyse HD tc. Hij is reeds de 15 jaar gepasseerd (14 november 1992).
Il n'y a qu'un seul Bouvier des Flandres, c'est le BON… et qu'il soit le plus beau possible (dr André Le Lann) et dat geldt zeker voor Hosky. Hij is: Nederlands kampioen; Wereldkampioen 1995 te Brussel in Belgie met meer als 150 bouviers ingeschreven; Belgisch kampioen 1995; JuniorBrabowinner 94; Brabowinner '95 en '96; Belgian winner 1995; Lokerse Winner'94; Duits kampioen 1996; DBC-Clubkampioen; VDH-Sieger 1996; Landessieger NRW '94; Saarlandsieger; Donausieger; Luxemburgs kampioen 1996; 3 x Best in Show: Kampioensclubmatch Belgische Bouvierclub 1994, Duitse clubmatch georganiseerd door de Duitse Bouvierclub (2x), R.BIS in Antwerpen(B)1995 en Ingolstadt (Duitsland)1996; Verscheidene plaatsingen in de herdershondengroep en meer dan 18 CAC's; alsook een zeer indrukwekkend CAC op de National d'Elevage van de Franse Bouvierclub; in sept 2002 kwam hij terug in de showring op de leeftijd van 10 jaar en was 'beste veteraan' op de franse speciale. Mr Larive, de keurmeester, was bijzonder onder de indruk, en zei 'Als je had gezegd dat hij 6 jaar was had ik het ook geloofd'.

Hosky is ook een échte werker: Verscheidene gehoorzaamheidsdiploma's, GG1 met 95%, hij mag meedoen aan nationale gehoorzaamheidswedstrijden, Belgium Selectie 1994, met uitmuntend op 14 maanden; Karaktertest Franse Bouvierclub in Frankrijk, CQN-Pistage(speuren) 185/200, Uitmuntend.
Maw respect ! Voor zo een fantastische hond met een prachtig karakter. Ik ben blij dat ik hem al verschillende keren heb mogen aanschouwen, alsook zijn vader, wijlen great Brasil (INT CH B D S89B S91T BS VDH Brasil Donna van 't Hangyzer IPO2 HD lp ).
Meer weten over deze fantastische honden en hun huis en lieve behulpzame eigenaars?

Als er hier ooit nog een bouvier komt, weet ik meteen waarheen.  

Toen ik vanmorgen op wandel met Y in het miezerige herfstweer aan onze kleine kerkhof deze bloemenpracht zag, dacht ik.. 1 november alweer voorbij ...en kerkhoven, het is niets voor mij. Ik vind een kerkhofbezoek nog steeds te confronterend. Ik denk elke dag aan diegene die ik zo mis, de eerste persoon die dicht bij me stond en die ik heb weten heengaan: 'Bolle' of 'Bompa lawijt' zoals T hem nu noemt. Hij heeft T en C niet gekend maar ik ben er zeker van dat hij waakt over hen.
Je moet iets afgeven om iets te krijgen. Hij verliet ons, veel te vroeg en we kregen T en C... Het leek alsof het gisteren was... 23 april 2002 las ik deze tekst voor in de mis. Ik word er nog steeds stil van....:

'Zet alle klokken stil, sluit de telefoonlijn af. Hou de honden binnen, stop hun geblaf. Laat vliegtuigen treurend boven ons cirkelen, laat hen een boodschap in de lucht schrijven: hij is er niet meer. Doe kanten rouwbanden om de witte nek van de duiven, laat de verkeersagenten met zwarte handschoenen wuiven. Jij was mijn noorden, mijn zuiden, mijn oosten en westen. Jij was mijn werkweek en zondagrust, mijn middag, mijn middernacht, mijn gesprekken en mijn lied. De sterren zijn nu niet welkom: doof ze één voor één , Verpak de maan en ontmantel de zon. Giet de oceaan leeg en veeg de bossen bijeen...want niets wordt nog als voorheen '

Bolle, dikke kus! Uncas en Simba zijn ondertussen ook bij je om lange wandelingen te maken, ergens, ver van hier... Eén zin op een rouwkaartje is me altijd bijgebleven: iemand is pas dood als hij vergeten is. En zo is het ook.